H κοινωνία του πολέµου και η µεταµόρφωση της
H κοινωνία του πολέµου και η µεταµόρφωση της
από τον Ντίτερ Ντουµ
Ένα µανιφέστο, γραµµένο το Μάρτη του 2005
Την αφορµή για το κείµενο αυτό έδωσε ο ιδιαίτερα βίαιος φόνος του Luis Eduardo Guerra, ένα από τα σηµαντικότερα διευθύνοντα µέλη του χωριού ειρήνης της Κολοµβίας και των 7 κατοίκων του χωριού, ανάµεσα τους νέες γυναίκες και παιδιά. Είναι µία από τις καθηµερινές λεπτοµέρειες, που συνοδεύουν σήµερα τον παγκοσµιοποιηµένο πόλεµο σε κάθε άκρη της γης. Τώρα έχουµε απειλές δολοφονίας της φίλης µας Gloria Cuartas η οποία προστάτευε ως δήµαρχος εδώ και χρόνια την κολοµβιανή πόλη Apartado. Είµαστε εδώ και χρόνια σε επαφή µε αυτούς τους ανθρώπους. Ένας παρόµοιος πόλεµος, όπως αυτός στην Κολοµβία, βρίσκεται σε εξέλιξη σε πολλές άλλες χώρες της γης. Για το λόγο αυτό το παρακάτω κείµενο δεν αναφέρεται µόνο σε µία χώρα αλλά στην κατάσταση που επικρατεί σε όλη τη γη.
Ο παγκόσµιος πόλεµος έχει βαθιά τις ρίζες του στις δοµές του πολιτισµού µας και για το λόγο αυτό δεν µπορεί να αποφευχθεί µόνο µε εκκλήσεις ειρήνης, µε τον διαφωτισµό ή την αντίσταση. Το παγκόσµιο κίνηµα ειρήνης χρειάζεται ένα νέο παγκόσµιο σχέδιο για ένα µέλλον χωρίς πόλεµο.
Η βιοµηχανία του πολέµου είναι ένα βασικό κοµµάτι του πολιτισµού µας. Αν θέλουµε να έχουµε ένα µέλλον χωρίς πόλεµο, τότε χρειαζόµαστε έναν άλλο πολιτισµό, µία άλλη µορφή της συνύπαρξης και έναν άλλο τρόπο εποικισµού της γης. Η αληθινή ειρήνη δεν είναι µία λέξη, αλλά µία άλλη µορφή ζωής και µία άλλη µορφή κοινωνίας. Η αληθινή ειρήνη προέρχεται από κοινωνικές δοµές, οι οποίες δεν καταστρέφουν τα ανθρώπινα ιδεώδη, όπως είναι η συµµετοχή, η εµπιστοσύνη, η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλεγγύη, αλλά τα «παράγουν» και τα διατηρούν. Χρειαζόµαστε µια παγκόσµια συνεργασία αποφασισµένων ατόµων για να χτίσουµε τις καινούργιες κοινωνικές δοµές. Αυτό το κείµενο απευθύνεται σε όλους όσους είναι έτοιµοι και ικανοί να χτίσουν µία τέτοια συνεργασία ή να τη στηρίξουν µε όλα τα µέσα.
Οι ΗΠΑ, στα πλαίσια της «νέας τάξης πραγµάτων» που θέλει να προωθήσει, προετοιµάζει τις επόµενες σταυροφορίες της. Σχεδιάζουν το πρόγραµµα «Greater Middle East» για να υπάρξει µία
ζώνη ελευθέρου εµπορίου από το Μαρόκο έως το Πακιστάν. Σε σχέση µε αυτό υπάρχουν και τα
σχέδια πολέµου ενάντια στο Ιράν και άλλες χώρες όπως η Συρία και άλλες. Παρά τους
διπλωµατικούς καθησυχασµούς, είναι βέβαιο, ότι αυτός ο πόλεµος έχει σχεδιαστεί όπως ακριβώς
είχε σχεδιαστεί ο πόλεµος ενάντια στο Ιράκ, πριν αρχίσουν να πραγµατοποιούν την έρευνα για την
υποτιθέµενη ύπαρξη πυρηνικών όπλων.
Οι δρόµοι στα ιρανικά χωριά και τις πόλεις στους οποίους σήµερα ακόµα παίζουν τα παιδιά θα
µπορούσαν σύντοµα να µοιάζουν µε τους δρόµους της Φαλούτζα, της κατεστραµµένης πόλης του
Ιράκ. Ξέρουµε τι σηµαίνει πόλεµος; Γνωρίζουµε τον αβάσταχτο πόνο των ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισµένοι στα συντρίµµια, που κοµµατιάζονται ή που καίγονται; Αυτό και τίποτα άλλο είναι ο πόλεµος. Τα καρτέλ της εξουσίας από το χώρο της οικονοµίας, της πολιτικής και του στρατού, γνωρίζουν ότι λόγω της κατακτητικής πολιτικής τους καίγονται παιδιά, παγώνουν, πεθαίνουν από την πείνα - και συνεχίζουν να κάνουν πόλεµο. Ξέρουν ότι οικογένειες διαλύονται και ότι κοινότητες καταστρέφονται- και συνεχίζουν. Μιλάνε για ειρήνη, ελευθερία και δηµοκρατία και σκοτώνουν ακτιβιστές ειρήνης οι οποίοι αποτελούν εµπόδιο για τα σχέδια τους. ‘Έχουν φτιάξει έναν κόσµο της κατανάλωσης ο οποίος οδηγεί τη γη στη σκλαβιά, στην απόγνωση και στην παρακµή. Πίσω από τους δείκτες του χρηµατιστηρίου βρίσκεται ο ανυπολόγιστος πόνος ανθρώπων και ζώων. Ως αποτέλεσµα της αποικιοκρατίας και της παγκοσµιοποίησης πεθαίνουν σήµερα περισσότεροι άνθρωποι απ' ότι έχουν πεθάνει ποτέ σε έναν πόλεµο. Μπορούµε να συνεχίσουµε να απολαµβάνουµε τα πλεονεκτήµατα µας και να περιορίζουµε τη συµβολή µας στα λόγια; Πρέπει να βρούµε αληθινούς τρόπους και µέσα για να ελευθερώσουµε τη γη από τους πολέµους.
Συµµετέχουµε έµµεσα στον πόλεµο γιατί δεν έχουµε χρόνο να σκεφτούµε τι πραγµατικά συµβαίνει εκεί. Ο πολιτισµός µας έχει φτιαχτεί έτσι ώστε κανείς να µη γνωρίζει τι πραγµατικά συµβαίνει εκεί. Συµµετέχουµε στον πόλεµο γιατί συµµετέχουµε σε έναν πολιτισµό, ο οποίος παράγει παντού πόλεµο. Ο πόλεµος είναι ένα κοµµάτι του πολιτισµού µας, της οικονοµίας µας, της κατανάλωσης µας και της εικόνας που έχουµε για τη ζωή. Η δικιά µας, η δυτική κοινωνία ζει από την βιοµηχανία και το εµπόριο όπλων, από τον πόλεµο ενάντια στη φύση, από τον πόλεµο ενάντια στις κοινότητες των χωριών και τους αγρότες του τρίτου κόσµου, από τον πόλεµο ενάντια στην αγάπη, από τον πόλεµο ενάντια στην πνευµατική άγκυρα και το ανθρώπινο είδος. Αυτός ο πόλεµος διεκδικεί τα θύµατα του στο Αφγανιστάν ή στο Ιράν, στη Λατινική Αµερική ή στην Παλαιστίνη, αλλά και εκεί όπου υποτίθεται ότι υπάρχει ειρήνη και δηµοκρατία: στα γραφεία και στις φάµπρικες, στα σχολεία και στις οικογένειες, στις συναισθηµατικές σχέσεις και στους αποτυχηµένους γάµους, στην κατάσταση που βιώνουν οι απάτριδες νέοι, στην σεξουαλική ανάγκη των νέων, στις κλίκες της οργανωµένης κακοποίησης παιδιών όπως ανακαλύφθηκαν στο Βέλγιο (Dutroux), στη Γαλλία και στην Ισπανία. Και τέλος στην αδιέξοδη κατάσταση που βρίσκονται πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν µπορούν να αντέξουν το ψέµα του υπάρχοντα πολιτισµού: κάθε µισή ώρα ένας άνθρωπος στη Γερµανία πραγµατοποιεί απόπειρα αυτοκτονίας.
Και δεν είναι τα σφαγεία, οι φάρµες γουναρικών, τα εργαστήρια για πειράµατα ζώων, ένα µέρος του καθηµερινού πολέµου; Πρέπει πραγµατικά η ανάπτυξη του πολιτισµού να συνδέεται µε τον τόσο υπερβολικό πόνο που βιώνουν τα ζώα;
Υπάρχει µία λύση. Μπορούµε να την αναγνωρίσουµε, αν παρατηρήσουµε µε αρκετή πνευµατική
απόσταση , αυτό το οποίο πραγµατοποιείται αυτήν τη στιγµή στη ζωή πάνω στη γη.
Κοιτάξτε τη γη ως έναν ζωντανό οργανισµό, του οποίου τα όργανα είναι συνδεδεµένα µε
συγκεκριµένες συχνότητες. Είσαστε και εσείς ένα όργανο αυτού του οργανισµού. Με τις σκέψεις
σας, µε τα λόγια και τις πράξεις στέλνετε συγκεκριµένες συχνότητες, οι οποίες υπηρετούν τον πόλεµο ή την ειρήνη.
Θα αναγνωρίσετε ότι είστε και εσείς µέρος του παγκόσµιου πολέµου, όσο κατευθύνεστε από τα
συνηθισµένα συναισθήµατα του φόβου, της οργής ή της εκδίκησης. Φτιάξετε λοιπόν χώρους όπου
θα βρείτε τη δύναµη να µην δώσετε πλέον απήχηση στις δυνάµεις πολέµου, ούτε εκείνες που
έρχονται από τον έξω κόσµο, ούτε σε εκείνες που βρίσκονται µέσα σας. Τέτοιοι χώροι µπορεί να
είναι: ειδικοί χώροι σεµιναρίων, πνευµατικά κέντρα, µονοπάτια για προσκύνηµα, κοινότητες.
Θα αναγνωρίσετε ότι ο θύτης και το θύµα είναι συνδεδεµένα µε µία αναλογική δοµή. Αυτό σηµαίνει ότι και εσείς ο ίδιος θα µπορούσατε να είσαστε τόσο θύµα όσο και θύτης. Είναι µία βαθιά κοινή ιστορικά δηµιουργηµένη δοµή του πόνου, από την οποία προέρχονται τόσο οι θύτες όσο και τα θύµατα. Και οι θύτες ήταν κάποτε θύµατα, ακόµα και από εκείνους έχουν κλέψει την εµπιστοσύνη, την αγάπη, την ανθρώπινη πατρίδα. Ακόµα και αυτοί έρχονται από συνθήκες ζωής από όπου έχει παραχθεί βία. Η Alice Miller έψαξε και βρήκε αυτές τις συνθήκες που έχουν ζήσει γνωστοί εγκληµατίες και τις περιγράφει. Ο σέρβος δικτάτορας Μιλόσεβιτς έζησε στην παιδική του ηλικία πώς και οι δύο γονείς του πραγµατοποίησαν απόπειρα αυτοκτονίας. Ακόµα και στους πιο βίαιους φονιάδες θα µπορούσε να επαναληφθεί η παλιά ερώτηση του Mignon(από το έργο του Γκαίτε): Τι σου έχουν κάνει, άµοιρο παιδί;
Θα καταλάβετε ,ότι εδώ, δεν έχει να κάνει µε συναισθηµατισµό αλλά µε ένα συλλογικό συµβάν του σηµερινού πολιτισµού µας: Το δράµα του ξεριζωµού, το δράµα των αποτυχηµένων συναισθηµατικών σχέσεων, το δράµα των απάτριδων παιδιών, το δράµα του πόνου του χωρισµού και της ανθρώπινης εγκατάλειψης δεν είναι πια ένα προσωπικό πρόβληµα αλλά ένα κοινωνικό και ανθρώπινο δράµα των καιρών µας. Πίσω από την παγκόσµια επιδηµία της ανελέητης βίας, βρίσκεται η εµπειρία ενός πόνου ο οποίος δεν µπορεί να ξεπεραστεί διαφορετικά.
Αυτό είναι το παγκόσµιο βασικό θέµα, το οποίο θα µας απασχολήσει σήµερα. Η ερώτηση είναι η εξής: Πως σταµατάµε και πως ξεπερνάµε την δηµιουργία του φόβου του χωρισµού, του φόβου της
απώλειας και της εγκατάλειψης; 'Η θετικότερα: Πως δηµιουργούµε πραγµατικές συνθήκες αγάπης
και ζωής οι οποίες θα υπηρετούν την εµβάνθυνση της εµπιστοσύνης, της αλληλεγγύης µε όλους
τους συνανθρώπους; Δεν χρειαζόµαστε µόνο µία λύση για τα θύµατα αλλά µία λύση για όλη την
ανθρωπότητα. Και τέλος : Χρειαζόµαστε και µία λύση για τον κόσµο των ζώων.
Φανταστείτε να υπήρχαν στη γη κάποια µέρη από µερικές εκατοντάδες ανθρώπων, από τους οποίους θα αποστέλλονταν µία συγκεκριµένη πληροφορία ειρήνης µε µεγάλη δύναµη στις
συχνότητες της γης. Αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν ανάµεσα τους ειρήνη, θα είχαν ειρήνη ανάµεσα στα δύο φύλα, ειρήνη ανάµεσα στους ενήλικες και τα παιδιά, ειρήνη µε τα στοιχεία της φύσης. Ο
παγκόσµιος κύκλος της σφαγής από φόβο και βία θα σταµατούσε ολότελα σε αυτά τα µέρη. Ποια θα ήταν η επίδραση του στο σύνολο; Ό,τι συµβαίνει σε ένα µέρος του συνόλου µπορεί να συµβεί και στο σύνολο- γιατί είµαστε µεταξύ µας συνδεδεµένοι µε ένα ενιαίο κώδικα της ζωής, το DNΑ, µία ενιαία βασική πληροφορία και µία ενιαία ολιστική δοµή. Αυτό µε άλλα λόγια σηµαίνει: µια δραστική αλλαγή της µεταξύ µας συµβίωσης και εκείνης µε τα στοιχεία της φύσης θα είχε - αν µπορούσε να επιτευχθεί πραγµατικά σε µερικά µέρη - µεγάλες πιθανότητες να έχει µία επίδραση στο σύνολο, µε την έννοια της δηµιουργίας ενός µορφογενετικού πεδίου.
Μη βιαστείτε να πείτε ότι αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Στο απέραντο σύµπαν υπάρχουν πολλές δυνατότητες της ύπαρξης. Ποιες από αυτές θα αναζητήσουµε και θα πραγµατοποιήσουµε,
εξαρτάται από τις αποφάσεις τις οποίες παίρνουµε. Μία ανθρωπότητα η οποία έχει την νόηση να
φτιάξει όπλα τηλεκατευθυνόµενα, δεν θα µπορούσε να είχε την νόηση να πραγµατοποιήσει σε ένα
συνολικό κίνηµα µία θετική δυνατότητα;
Αφήστε µας να παραµείνουµε για λίγο στο µέρος εκείνο, όπου οι προκαταλήψεις µπορούν να
αντικατασταθούν από την περισυλλογή.
Υπάρχει ένα αντικειµενικό όραµα για την ειρήνη, το οποίο – ως πραγµατική δυνατότητα-
ενυπάρχει στις δοµές της πραγµατικότητας. Δεν υπάγεται σε µια οποιαδήποτε υποκειµενικότητα.
Είναι η αρχέγονη εικόνα στο ολογραφικό έργο του σύµπαντος, είναι ο εντελεχιακός πυρήνας όλων
των πραγµάτων. Αυτό πηγάζει από την αρχή της ανταπόκρισης, που είναι µια κοσµική αρχή του
σύµπαντος, βρίσκεται στο γενετικό κώδικα όλων των κυττάρων και υπάρχει ως µια δυνατότητα σκέψης διαθέσιµη στη συνείδηση µας. Μπορούµε να την ονοµάσουµε »ιερή µήτρα» ή »ιερό
πρότυπο».
Σε προηγούµενους αιώνες είχαν προσπαθήσει να αποτυπώσουν αυτήν την ιερή Μήτρα σε
αρµονικούς αριθµούς, σε γεωµετρικά σχήµατα, σε αναλογίες στους καθεδρικούς ναούς. Εµείς όµως, οι σηµερινοί άνθρωποι πρέπει να την εφαρµόσουµε στις πραγµατικές συνθήκες, στις σχέσεις της ζωής, στις συνθήκες δουλειάς, στις συνθήκες κατοικίας, στις σχέσεις αγάπης ,στην τεχνική και στην οργάνωση, στην κοινωνική δοµή και στην οικολογική ηθική. Ο κοινωνικός κόσµος χρειάζεται ένα διαφορετικό σύστηµα λειτουργίας για να πραγµατοποιήσει τον κώδικα ειρήνης. Ο υπάρχων πολιτισµός είναι ένα λειτουργικό σύστηµα της εξουσίας, του φόβου και της βίας. Η ιερή Μήτρα είναι ένα λειτουργικό σύστηµα του ανοίγµατος,της διαφάνειας και της ενότητας. Σήµερα είναι καθήκον του ανθρώπου να φτιάξει τα πρώτα κέντρα και τα µοντέλα για αυτό το νέο λειτουργικό σύστηµα. Εµείς τα ονοµάζουµε «χωριά ειρήνης» ή «θεραπευτικούς βιότοπους».
Αν µπορέσουµε να δηµιουργήσουµε σε µερικά µέρη της γης καινούργιους τρόπους συνύπαρξης,
οι οποίοι να εναρµονίζονται µε την ιερή Μήτρα, τότε θα µπορούσε µε µεγάλη πιθανότητα να δράσει αυτό σε µία παγκόσµια κλίµακα, η οποία θα είναι σε θέση να απελευθερώσει υπολανθάνουσες δυνάµεις της ειρήνης και της θεραπείας, που είναι σήµερα ακόµη κρυµµένες πίσω από το φόβο και τις έγνοιες. Παρακαλώ δώστε χρόνο στον εαυτό σας να αναγνωρίσει αυτή τη διαδικασία. (Είναι σαν να φωτίζεται ένα ολογραφικό έργο µε µία ακτίνα λέιζερ µέσα από µία νέα οπτική γωνία: δηµιουργείται µία νέα εικόνα, αλλάζει η πραγµατικότητα).
Με το να φωτιστούµε µόνο, δεν θα πάψει ο πόλεµος. Ο κόσµος δεν χρειάζεται µόνο καλούς
ανθρώπους αλλά προπάντων πραγµατικές νέες µορφές ζωής για ένα µέλλον χωρίς πόλεµο.
Χρειάζεται µοντέλα για έναν νέο πολιτισµό, για να µπορέσουµε να εποικίσουµε τον πλανήτη µας µε έναν νέο τρόπο, σύµφωνο µε τους νόµους της ζωής.
Για να πραγµατοποιήσουµε την ειρήνη πρέπει πρώτα να ξέρουµε τι είναι ειρήνη. Πρέπει να µάθουµε τους κανόνες της εµπιστοσύνης και της αγάπης. Τόσο βαθιά και τόσο πρωτόγνωρα σαν να ήµασταν για πρώτη φορά πάνω στη γη. Πλησιάζουµε εσωτερικούς χώρους, οι οποίοι έως τώρα υπάγονταν στη θρησκεία ή στη βαθιά Ψυχολογία. Αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό του νέου τρόπου σκέψης; Ν' αναγνωρίζουµε ότι αυτά τα εσωτερικά θέµατα του ανθρώπου έχουν εξαιρετική πολιτική σηµασία; Αν καθηµερινά εκατοµµύρια άνθρωποι πεθαίνουν από ανεκπλήρωτη αγάπη, από µίσος και από ζήλια δεν είναι αυτό ένα πολιτικό ζήτηµα πρωταρχικής σηµασίας;
Μαθαίνουµε τους νόµους της παγκόσµιας ειρήνης, όταν µαθαίνουµε τους νόµους της εµπιστοσύνης στην παγκόσµια κοινότητα. Γιατί ολόκληρη η ζωή υπάρχει µέσα στην κοινότητα. Αν θέλουµε να επιζήσουµε χρειαζόµαστε νέες µορφές κοινότητας: Κοινότητα µε τους ανθρώπους και τους λαούς, µε τα ζώα και τα φυτά, µε όλα τα πλάσµατα της φύσης και της δηµιουργίας. Χρειαζόµαστε κοινότητες της εξέλιξης, της συνεργασίας και της αλληλοϋποστήριξης όλων των συµµετεχόντων , γιατί όλοι ακολουθούν το ίδιο ένστικτο για τη ζωή, όλοι κατευθύνονται από το ένα Είναι, τη µία συνείδηση, τον ένα γενετικό κώδικα, όλοι µαζί αποτελούν τη µεγάλη οικογένεια της ζωής πάνω στη γη.
Η εκ νέου ανακάλυψη της κοινότητας, η ικανότητα της κοινωνικής ζωής, η ετοιµότητα για συνεργασία µε τα άλλα δηµιουργήµατα, αυτή είναι η βασική µας αποστολή σήµερα. Η γνωστή βιολόγος Lynn Margulis έγραψε πάνω σε αυτό :
Αν θα θέλαµε να επιζήσουµε τις οικολογικές και κοινωνικές κρίσεις τις οποίες δηµιουργήσαµε , τότε
θα ήµασταν αναγκασµένοι να αφεθούµε σε τελείως καινούργιες, δραµατικές, κοινοτικές δραστηριότητες.
Ένα γερµανικό ροκ συγκρότηµα ( »Die Ärzte ») έχει τραγουδήσει:
Η βία σου είναι µονάχα µία βουβή κραυγή για αγάπη. Οι µπότες σου λαχταρούν τρυφερότητα. Σ' αυτά τα λόγια είναι εµφανής η σχέση ανάµεσα στη έλλειψη αγάπης και στην ετοιµότητα για πόλεµο.
Παρακάτω τραγουδάνε:
Δεν έµαθες ποτέ να εκφράζεσαι, οι γονείς σου ποτέ δεν είχαν χρόνο για σένα... Επειδή έχεις
προβλήµατα τα οποία δεν ενδιαφέρουν κανένα και επειδή φοβάσαι τις αγκαλιές, έχεις γίνει ένας
φασίστας.
Αυτές είναι συνεξαρτήσεις τις οποίες πρέπει να δούµε και ν' αλλάξουµε, αν θέλουµε να
τερµατίσουµε τον πόλεµο.
Η γενική εξάπλωση της βίας, την οποία βιώνουµε στη γη, είναι µία έκρηξη από µακροχρόνια
καταπιεσµένες και µπλοκαρισµένες ενέργειες οι οποίες δεν ταιριάζουν στο υπάρχων σύστηµα. Οι
νεαροί Αµερικανοί οι οποίοι οδηγούν τα τανκς ακούγοντας δυνατή µουσική και βοµβαρδίζοντας
τα σπίτια στη Βαγδάτη, έρχονται από καταστάσεις όπου δεν ήταν δυνατό να δώσουν σε αυτές τις
εγκλωβισµένες ενέργειες µία θετική κατεύθυνση. Η Sabine Lichtenfels , συνιδρύτρια του
Θεραπευτικού Βιότοπου Tamera στην Πορτογαλία, γράφει:
Ο πόλεµος προέρχεται από µακροχρόνια «εγκλωβισµένη» ενέργεια.
Ο πόλεµος προέρχεται από τη λανθασµένη σου σκέψη, ότι ένα κοµµάτι της ψυχής σου είναι κακό. Καταδικάζεις αυτό το κοµµάτι και δεν το δείχνεις ποτέ προς τα έξω, µέχρι που αυτή η δύναµη που είναι εγκλωβισµένη εκεί δρα αυτόνοµα και ξεσπά καταστροφικά.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες µπορούµε να κατανοήσουµε τις σαδιστικές αθλιότητες, που
συνοδεύουν κάθε πόλεµο, όπως για παράδειγµα τα σεξουαλικά βασανιστήρια στο Ιράκ.
Ένας νεαρός άντρας, ρωτάται, γιατί βρίσκεται σε ξένο µέτωπο και απαντά:γιατί θέλω να γίνω ένας
αληθινός άνδρας
Αυτά τα προβλήµατα δεν µπορούµε να τα ξεπεράσουµε µόνο µέσα από πολιτική αντίσταση και
ηθικές εκκλήσεις ούτε µέσα από πνευµατική εσωτερικότητα. Χρειαζόµαστε εξ' ολοκλήρου νέες
µορφές συνύπαρξης, νέες κοινότητες και νέους βιότοπους, στους οποίους µπορούµε να γίνουµε
πραγµατικοί άντρες µε ένα διαφορετικό τρόπο, στους οποίους δεν θα φοβόµαστε την αγάπη και δεν
θα χρειαζόµαστε µπότες, για να κρύψουµε την επιθυµία µας.
Αν θέλουµε να τερµατίσουµε τον πόλεµο πρέπει να τον τερµατίσουµε εκεί, όπου καθηµερινά
λαµβάνει χώρα και γεννιέται: στις καθηµερινές µας συνθήκες ζωής, στο διαρκές στρες µίας µη πνευµατικής και µονότονης εργασίας, στις µεθόδους αύξησης του κέρδους και της
διανοµής του, στα γραφεία και στα εργοστάσια, στα σχολεία και στις οικογένειες, στις τραγωδίες της αγάπης, στα πρότυπα που έχουµε για την εικόνα της γυναίκας και του άντρα, για το σεξ και την αγάπη, στα πολύ στενά κλουβιά της επαγγελµατικής, κοινωνικής και αισθησιακής µας ζωής. Θέλουµε η νεολαία του κόσµου να µην πηγαίνει πια στον πόλεµο; Τότε χρειαζόµαστε έναν υψηλότερο στόχο ζωής, που γι' αυτόν, ν' αξίζει κανείς να ζει. Μ' αυτόν τον τρόπο θα υπάρχουν οι δυνατότητες για τους νέους να επενδύουν θετικά τη δύναµή τους.
Θέλουµε να τελειώσει η παγκόσµια σεξουαλική βία; Τότε πρέπει να φτιάξουµε συγκεκριµένες
συνθήκες ζωής, όπου η χαρά του σεξ να βρίσκει έκφραση χωρίς τη βία, τον υποτίµηση και τους µη
αναγκαίους περιορισµούς.
Θέλουµε να µην κακοποιούνται πια τα παιδιά; Τότε ας φτιάξουµε τέτοιες συνθήκες ζωής όπου κανείς δεν θα σκεφτεί πλέον να δει ένα παιδί ως σεξουαλικό αντικείµενο.
Θέλουµε να απελευθερώσουµε τον κόσµο από τον δεσποτισµό, την απάτη και το ψέµα; Τότε ας
φτιάξουµε τέτοιες συνθήκες στις οποίες ο δεσποτισµός, η απάτη και το ψέµα να µην έχουν κάποιο
εξελικτικό πλεονέκτηµα.
Όχι µόνο να ονειρευόµαστε, να µιλάµε, να επιθυµούµε, να διακηρύσσουµε, αλλά να χτίσουµε, πραγµατικά να χτίσουµε! Ο κόσµος θα γίνει καλύτερος αν πρώτα δείξουµε ότι αυτό είναι δυνατό. Γι' αυτό θα πρέπει να δηµιουργηθούν µοντέλα τα οποία θα πείθουν. Η γνώση για αυτό υπάρχει, βρίσκεται σε µία πραγµατική εξέλιξη και περιµένει να εφαρµοστεί σε κατάλληλα µέρη. Για τη ανοικοδόµηση χωριών ειρήνης που θα αποτελούν «φάρους» για το µέλλον, υπάρχουν τόσο τα κοινωνικά όσο και τα τεχνολογικά σχέδια, τα οποία δεν µπορούσαν έως τώρα να γίνουν πραγµατικότητα λόγω οικονοµικής έλλειψης αλλά και έλλειψης δηµοσιότητας.
(βλέπε www.tamera.org). Αν έχετε χρήµατα τότε υποστηρίξετε σας παρακαλώ την ανάπτυξη αυτών των µοντέλων. Αν είσαστε δηµοσιογράφος τότε φροντίστε σας παρακαλούµε για τη θετική διάδοση
αυτής της πληροφορίας. Αν είσαστε γνωστός, χρησιµοποιήστε το όνοµα σας και την επιρροή σας
για την αναδιανοµή των χρηµάτων.
Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουµε αν θέλουµε να τερµατίσουµε στ' αλήθεια τον πόλεµο στον
σηµερινό κόσµο.
Ευχαριστούµε την διεθνή αµνηστία και όλες της οργανώσεις ειρήνης για τη συµβολή τους.
Αισθανόµαστε δεµένοι µε όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι σε πολλά µέρη της γης προστατεύουν
τη ζωή και κρατούν αντίσταση απέναντι στην παγκόσµια αδικία. Αλλά πέρα από αυτό πρέπει να
κάνουµε εµφανές το θετικό ανθρώπινο στόχο. Αφήστε µας να φτιάξουµε για αυτό τα πρώτα
πειστικά µοντέλα και να πραγµατοποιήσουµε τα ήδη υπάρχοντα σχέδια.
Χαιρόµαστε για όλους οι οποίοι θέλουν να συνεργαστούν µαζί µας για αυτόν τον σκοπό. Ο κόσµος
χρειάζεται τώρα την ένωση όλων των δραστήριων εργατών της ειρήνης, ώστε να υπάρξει στη γη
ένα νέο φόρουµ: ένας παγκόσµιος συνασπισµός για ένα µέλλον χωρίς πόλεµο.
Στο όνοµα των παιδιών µας και όλων των επόµενων γενεών.
Στην υπηρεσία όλων των πλασµάτων
Dieter Duhm, Μάιος 2005
Πληροφορίες:
Ινστιτούτο για την Παγκόσµια Εργασία Ειρήνης
IGP (Institute for global peacework)
Tamera, Monte Cerro, P-7630 Colos, Portugal
